زمینه و هدف: ام.اس. بیماری مزمن خودایمنی است که طی آن، میلین سیستم عصب مرکزی تخریب می شود و بخش هایی از بدن به ­تدریج توانایی و تعادل خود را از دست می­دهند. پژوهش حاضر با هدف پیش­بینی نشخوار ذهنی بر اساس حساسیت اضطرابی و ناگویی هیجانی با نقش میانجی سبک زندگی در زنان مبتلا به بیماری ام. اس. انجام شد. روش ها: پژوهش حاضر توصیفی از نوع همبستگی بود. با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی ساده تعداد 158 زن مبتلا به بیماری ام. اس. در انجمن بیماران ام. اس. در شهر تهران در سال 1401 انتخاب شدند. بیماران پرسشنامه های استاندارد نشخوار ذهنی ((Nolen-Hoeksema & Morrow, 1991))، حساسیت اضطرابی (Reiss et al in 1986)، ناگویی هیجانی (TAS-20, Bagby et al., 1994) و سبک زندگی لعلی و همکاران را تکمیل کردند. داده­ها با آزمون های ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون سلسله مراتبی در SPSS نسخه 26 و تحلیل مسیر در Lisrel نسخه 10 آنالیز شدند. یافته ها: در زنان مبتلا به بیماری ام. اس.، حساسیت اضطرابی و ناگویی هیجانی با نشخوار ذهنی، همبستگی مثبت و سبک زندگی با نشخوار ذهنی، همبستگی منفی دارد (001/0P<). سبک زندگی در رابطه بین حساسیت اضطرابی و ناگویی هیجانی با نشخوار ذهنی نقش میانجی دارد (001/0P<). نتیجه گیری: حساسیت اضطرابی و ناگویی هیجانی از طریق سبک زندگی، نشخوار ذهنی زنان مبتلا به بیماری ام. اس. را تبیین می کنند. بنابراین به متخصصان حوزه درمان ام. اس. پیشنهاد می شود برای کاهش نشخوار ذهنی زنان مبتلا به بیماری ام. اس. به نقش متغیرهای حساسیت اضطرابی و ناگویی هیجانی توجه کنند و سبک زندگی سالم را در آنها ارتقاء دهند.

مقدمه: با عنایت به تأثیر بهداشت دهان و دندان در سلامت عمومی مردم و نظر به این که تسهیل مراجعه ی افراد به دندان پزشک موجب اصلاح و ارتقاء شاخص های این عرصه از تندرستی خواهد شد، هدف اصلی پژوهش حاضر، بررسی رابطه ی متغیرهای حساسیت اضطرابی، حساسیت پردازش حسی، سیستم های مغزی-رفتاری و ناگویی خلقی با اضطراب بیماران دندان پزشکی بود. مواد و روش ها: این پژوهش، یک مطالعه ی تحلیلی با روش نمونه گیری غیر تصادفی در دسترس است و جامعه ی آماری آن 383 نفر از مردان و زنان مراجعه کننده به مراکز درمانی دندان پزشکی شهر اصفهان در سال 1397 بود. ابزارهای پژوهش شامل پرسش نامه های حساسیت اضطرابی، شخص با حساسیت بالا، مقیاس بازداری/ فعال سازی رفتاری، ناگویی خلقی و اضطراب دندان پزشکی بود. تحلیل داده ها با آزمون های آماری همبستگی و رگرسیون چندگانه با نرم افزار SPSS نسخه ی 22 انجام شد. یافته ها: طبق نتایج، 28/4 درصد تغییرات اضطراب دندان پزشکی با حساسیت اضطرابی، حساسیت پردازش حسی و ناگویی خلقی؛ 26/1 درصد تغییرات اضطراب دندان پزشکی با ابعاد (ترس از نگرانی های بدنی و ترس نداشتن کنترل شناختی) حساسیت اضطرابی و 17/3 درصد تغییرات این متغیر با ابعاد (سهولت تحریک، آستانه ی حسی پایین و حساسیت زیبایی شناختی) حساسیت پردازش حسی قابل تبیین است (0/05 > p value). نتیجه گیری: از بین چهار متغیر پیش بین پژوهش، متغیر حساسیت اضطرابی، حساسیت پردازش حسی و ناگویی خلقی با اضطراب دندان پزشکی ارتباط معنی دار داشتند و سیستم های مغزی-رفتاری، ارتباط معنی داری با اضطراب دندان پزشکی نداشت.